«اشعار» اثر دبلیو. بی. ییتس مجموعهای از شعرهایی است که در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم سروده شدهاند. این گزیده، کاوش گوناگون ییتس در مضامینی چون عشق، هویت و تلاقی اسطوره و واقعیت را به نمایش میگذارد و پیوندهای عمیق او با فرهنگ و میراث ایرلندی را بازتاب میدهد. خوانندگان میتوانند انتظار داشته باشند با بافتی غنی از بیانهای شاعرانه روبهرو شوند که از خلال صدای منحصربهفرد ییتس، احساسات شخصی و ملی را منتقل میکنند. در آغاز این مجموعه، مقدمههای ییتس تأملی درباره آثار پیشین او ارائه میدهند؛ بهویژه نمایشنامههایی چون «کنتس کاتلین» و «سرزمین آرزوی دل». او درباره بازنگریهایی که در این آثار انجام داده تا با بافت نمایشیای که برای آن پدید آمدهاند سازگار شوند، بحث میکند و بر تمایل خود برای ثبت جوهره فولکلور و معنویت ایرلندی تأکید میگذارد. ییتس همچنین به کشمکشهای هنر و پیچیدگیهای تجربه انسانی میپردازد و به آمیزه واقعیت و خیال که شعر او را سرشار میکند اشاره دارد؛ بدینسان، زمینهای جذاب برای آنچه در ادامه مجموعه میآید بنا مینهد.