«Лады старажытнагрэчаскай музыкі» Д. Б. Манро — навуковае даследаванне старажытнагрэчаскай музычнай тэорыі, напісанае ў канцы XIX стагоддзя. У тэксце разглядаюцца розныя музычныя лады — такія як дарыйскі, фрыгійскі і лідыйскі — і іх культурнае значэнне ў разуменні старажытных філосафаў, такіх як Платон і Арыстоцель. Манро даследуе, як лічылася, што гэтыя лады ўплываюць на эмоцыі і характар, адлюстроўваючы глыбокую сувязь паміж музыкай, этыкай і адукацыяй у Старажытнай Грэцыі. Уступ да гэтай працы стварае аснову для глыбокага вывучэння гістарычных поглядаў на музыку, асабліва маральных і грамадскіх наступстваў, звязаных з рознымі музычнымі формамі. Манро спасылаецца на свае папярэднія ўклады ў гістарычныя тэксты і прызнае новыя адкрыцці, якія могуць паўплываць на сучаснае разуменне грэчаскай музыкі. Ён падкрэслівае складанасць інтэрпрэтацыі гэтых старажытных ладоў, адзначаючы актуальную навуковую дыскусію наконт таго, ці вызначаліся яны вышынёй гуку, інтэрвальнай структурай або абодвума гэтымі параметрамі. Гэты ўводны раздзел пракладвае шлях да сістэматычнага разгляду ладоў і іх тэарэтычных асноваў, абяцаючы ўсебаковае даследаванне, заснаванае на гістарычных тэкстах і філасофскім дыскурсе.