„Skale starożytnej muzyki greckiej” autorstwa D. B. Monro to naukowe opracowanie starożytnej greckiej teorii muzyki, napisane pod koniec XIX wieku. Tekst przedstawia różne skale muzyczne — takie jak dorycka, frygijska i lidyjska — oraz ich znaczenie kulturowe w rozumieniu starożytnych filozofów, takich jak Platon i Arystoteles. Monro analizuje, jak sądzono, że skale te wpływają na emocje i charakter, ukazując głęboką więź między muzyką, etyką i edukacją w starożytnej Grecji. Wstęp do tej pracy przygotowuje grunt pod dogłębne badanie historycznych poglądów na muzykę, zwłaszcza moralnych i społecznych implikacji związanych z różnymi formami muzycznymi. Monro odwołuje się do swoich wcześniejszych opracowań tekstów historycznych i uwzględnia nowe odkrycia, które mogą wpłynąć na współczesne rozumienie muzyki greckiej. Podkreśla złożoność interpretacji tych starożytnych skal, wskazując na trwającą debatę naukową dotyczącą tego, czy definiowała je wysokość dźwięków, struktura interwałowa, czy też oba te czynniki. Ta część wprowadzająca toruje drogę systematycznemu omówieniu skal i ich teoretycznych podstaw, zapowiadając wszechstronne badanie oparte na tekstach historycznych i dyskursie filozoficznym.