کتاب «The Modes of Ancient Greek Music» اثر دی. بی. مونرو، بررسیای علمی دربارهٔ نظریهٔ موسیقی یونان باستان است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این متن به بررسی مُدهای گوناگون موسیقایی—مانند دوریایی، فریژیایی و لیدایی—و اهمیت فرهنگی آنها، چنانکه فیلسوفان باستانی مانند افلاطون و ارسطو درک میکردند، میپردازد. مونرو بررسی میکند که باور بر این بود این مُدها بر عواطف و منش تأثیر میگذارند؛ امری که بازتابدهندهٔ رابطهٔ ژرف میان موسیقی، اخلاق و آموزش در یونان باستان است. آغاز این اثر زمینه را برای پژوهشی عمیق دربارهٔ دیدگاههای تاریخی نسبت به موسیقی فراهم میکند، بهویژه دربارهٔ پیامدهای اخلاقی و اجتماعی مرتبط با گونههای مختلف موسیقایی. مونرو به contributions پیشین خود به متون تاریخی اشاره میکند و به کشفیات جدیدی اذعان دارد که ممکن است بر درک کنونی از موسیقی یونان تأثیر بگذارد. او بر پیچیدگی تفسیر این مُدهای باستانی تأکید میکند و یادآور میشود که میان پژوهشگران بحثی جاری وجود دارد دربارهٔ اینکه آیا این مُدها بر اساس زیر و بمی، ساختار فواصل، یا هر دو تعریف میشدند. این بخش مقدماتی راه را برای بحثی نظاممند دربارهٔ مُدها و مبانی نظری آنها هموار میکند و نویدبخش بررسی جامعی است که بر متون تاریخی و گفتمان فلسفی استوار خواهد بود.