“Beschaving: Haar oorzaak en genezing; en andere essays” van Edward Carpenter is een kritische beschouwing van maatschappelijke constructies, geschreven aan het einde van de 19e eeuw. Het werk reflecteert op de toestand van de beschaving en suggereert dat deze mogelijk een ziekte is die de mensheid moet doormaken. Daarbij wordt gesteld dat beschavingen historisch gezien aan allerlei kwalen ten prooi zijn gevallen en dat ware gezondheid wellicht kan worden herontdekt door terug te keren naar primitievere levenswijzen. In essays die de aard van de samenleving, de wetenschap en de moraal onderzoeken, pleit Carpenter voor een nieuw begrip van wat het menselijk welzijn bepaalt. Aan het begin van het boek staat een prikkelende voorrede waarin Carpenter terugblikt op de ontvangst van zijn eerste werk, “Beschaving”, dat als lezing voor de Fabian Society werd gehouden. Hij stelt dat de beschaving, die ooit als een ideale toestand werd beschouwd, zich in plaats daarvan heeft laten kennen als een toestand die wordt geteisterd door ziekteachtige symptomen, waaronder sociale onenigheid en individualisme, die afbreuk doen aan de eenheid van de menselijke natuur. Carpenter betoogt aangrijpend dat de lichamelijke en geestelijke worstelingen van de moderne samenleving wijzen op de noodzaak van herwaardering en op de mogelijkheid terug te keren naar een toestand die nauwer met de natuur verbonden is, en pleit voor een diepgaander onderzoek van de individuele en collectieve gezondheid naarmate de mensheid voortschrijdt.