«زن در قرن هجدهم» اثر ادموند دو گنکور و ژول دو گنکور، گزارشی تاریخی است که در اواسط قرن نوزدهم نوشته شده است. این اثر زندگی زنان در فرانسهٔ قرن هجدهم را بررسی میکند و میکوشد ظرافتها و پیچیدگیهای هستی زنانه را که اغلب در روایتهای تاریخی نادیده گرفته یا سادهسازی شدهاند، آشکار سازد. نویسندگان قصد دارند هنجارهای اجتماعی، واقعیتهای روانشناختی و نقشهای اجتماعیای را که تجربهٔ زنان را در این دورهٔ سرنوشتساز شکل دادهاند، بهتفصیل بررسی کنند. آغاز متن با تأملی دربارهٔ واکنش جامعه به تولد دختران در قرن هجدهم، زمینه را فراهم میکند و نشان میدهد که دختر اغلب در مقایسه با وارث پسر، مایهٔ سرخوردگی تلقی میشد. روایت سپس با توصیفی ژرف از پرورش و آموزش دختران ادامه مییابد و بر تأثیر بانویی سرپرست در شکل دادن به آنان بهعنوان همسران شایستهٔ آینده تأکید میکند. نویسندگان تضادهای آشکار میان شادیها و محدودیتهای پیش روی زنان، فروکاستن آنان به نقشهایی که ازدواج و انتظارات جامعه تعیین میکرد، و پویاییهای پیچیدهٔ روابطشان را بررسی میکنند. در پسزمینه، مضمونی دربارهٔ فداکاریها، انتظارات و واقعیتهای زندگی زنان شکل میگیرد؛ مضمونی که خوانندگان را فرامیخواند با زمینهای تاریخی درگیر شوند که گفتوگوهای معاصر دربارهٔ نقشها و هویتهای جنسیتی را عمیقاً شکل میدهد.