„Der deutsche Durst: Methyologische Skizzen der deutschen Kulturgeschichte” Maxa Bauera to historia kultury napisana na początku XX wieku. Dzieło to bada różne aspekty kultury picia w Niemczech, zagłębiając się w historyczne obyczaje oraz znaczenie napojów takich jak miód pitny, piwo i wino w niemieckim społeczeństwie. Tekst ma bawić i kształcić laika, oferując wgląd w to, jak trunki te kształtowały rytuały społeczne i zgromadzenia wspólnotowe na przestrzeni wieków. Początek książki omawia zasadnicze znaczenie picia w kulturze ludzkiej, sugerując, że akt picia jest pierwotnym doświadczeniem człowieka, przyswajanym wcześniej niż inne umiejętności, na przykład jedzenie. Autor podkreśla, że picie, zwłaszcza w sytuacjach wspólnotowych, odgrywało istotną rolę w kształtowaniu relacji i struktur społecznych, co widać w barwnych opisach starogermańskich zgromadzeń, na których spożywano miód pitny. Narracja wprowadza motywy koleżeństwa, tradycji oraz wzajemnego przenikania się uroczystego picia i mroczniejszych stron ludzkiego postępowania, torując drogę ku rozpatrzeniu niemieckich obyczajów picia na przestrzeni dziejów.