«Gінэ́ўра, або Сірата з Нунцыяты» Антоніа Ран’еры — раман, напісаны ў сярэдзіне XIX стагоддзя. У цэнтры аповеду — Джынэ́ўра, маладая сірата, чыё жыццё азмрочана пакутамі і пакінутасцю ў сценах жорсткага прытулку для сірот у Неапалі. Кніга глыбока раскрывае тэмы невінаватасці, жорсткасці і цяжкасцей, з якімі сутыкаюцца найбольш безабаронныя члены грамадства. У пачатку рамана чытачы знаёмяцца з трагічным дзяцінствам Джынэ́ўры; асаблівая ўвага надаецца таму, што яна нічога не ведае пра сваё паходжанне, а таксама траўмам, якія ёй наносяць жорсткія наглядчыкі прытулку. Ад першых успамінаў пра боль і занядбанне да жорсткага абыходжання, якому яна падвяргаецца, лёс Джынэ́ўры паказаны надзвычай кранальна. У аповедзе яскрава апісваюцца яе перажыванні, звязаныя з пакінутасцю, і спусташэнне навакольнага свету, што задае тон нягодам, з якімі ёй яшчэ давядзецца сутыкнуцца. Па меры таго як Джынэ́ўра прабіраецца праз сваё бурлівае жыццё, перад чытачамі паўстаюць сацыяльныя праблемы таго часу, асабліва пытанні, звязаныя з сіротамі і стаўленнем да іх у грамадстве.