«الحمراء؛ افسانههای عربی» اثر مانوئل فرناندس ای گونسالس، مجموعهای از افسانههای عربی است که در اندلسِ قرن سیزدهم میلادی رخ میدهد. این متن عناصر تاریخی را با داستانهای عاشقانهای دربارهٔ کاخ مشهور الحمراء و زمینهٔ تاریخی آن در دوران مسلمانان در اسپانیا درهم میآمیزد. کتاب به زندگی شخصیتهای گوناگون، از جمله شاهزادهٔ جوان محمد عبدالله و دیگر چهرههایی میپردازد که در پسزمینهٔ این مکان نمادین، عشق، کشمکش و جادو را تجربه میکنند. آغاز اثر، فضای تاریخی تپهٔ سرخ را معرفی میکند؛ جایی که سرانجام الحمراء در آن ساخته خواهد شد. روایت چشماندازی زنده از منطقه به نمایش میگذارد و زیبایی طبیعی و ویرانههای تاریخی آن را به تصویر میکشد. در این بخش، شخصیت شاهزادهای جوان معرفی میشود که به زنی سفیدپوش به نام بکرالبیدا دل میبازد و در جستوجویی فراطبیعی و عاشقانه، سرشار از دیدارها و نشانههایی که جغدی مرموز نمایندهٔ آنهاست، گرفتار میشود. هنگامی که شاهزاده در پی عشق خود است، glimpsesی از آشفتگی عاطفی و اشتیاق او به ما نشان داده میشود و زمینه برای روایتی پیچیده و آکنده از افسانه و حکایت فراهم میگردد.