„La Alhambra; Leyendas árabes” Manuela Fernándeza y Gonzáleza to zbiór arabskich legend osadzonych w XIII-wiecznej Andaluzji. Tekst splata elementy historyczne z romantycznymi opowieściami związanymi ze słynnym pałacem Alhambra i jego historycznym kontekstem w okresie muzułmańskim w Hiszpanii. Książka zagłębia się w losy rozmaitych postaci, w tym młodego księcia Mohammeta Abd’Allaha oraz innych bohaterów, którzy doświadczali miłości, konfliktów i magii na tle tego ikonicznego miejsca. Początek utworu przedstawia historyczne realia Wzgórza Czerwonego, na którym ostatecznie powstanie Alhambra. Narracja ukazuje malowniczy krajobraz regionu, przedstawiając jego naturalne piękno i historyczne ruiny. Wprowadza postać młodego księcia, którego przyciąga odziana na biało kobieta, Bekralbayda, i wikła go w nadprzyrodzoną oraz romantyczną wyprawę pełną spotkań i omenów symbolizowanych przez tajemniczą sowę. Gdy książę poszukuje ukochanej, ukazane zostają przebłyski jego emocjonalnego niepokoju i tęsknoty, przygotowujące grunt pod złożoną narrację przesiąkniętą legendą i podaniami.