„Los Raros” Rubena Daríosa to zbiór esejów i recenzji napisanych w końcu XIX wieku i na początku XX wieku. To dzieło dotyka tematyki ruchu symbolistycznego, skupiając się szczególnie na jego wpływie w Ameryce, gdyż Darío usiłował zapoznać ten artystyczny styl z kontynentem swojego ojczyzny. W swoich refleksjach nad różnymi poetami i artystami autor celebruje indywidualizm, kreatywność oraz dążenie do piękna w sztuce, przy tym daje bogaty kontekst literackich wpływów swojej epoki. Na początku zbioru autor umieszcza prolog, w którym reflektuje nad rozwojem swoich myśli przez ostatnie dwanaście lat – okres, gdy po raz pierwszy spotkał się z ideami symbolizmu we Francji. Podkreśla swą pasję i podziw dla takich artystów jak Edgar Allan Poe i Gustave Flaubert, a przy tym krytykuje dominujące wtedy literackie tendencje, które uważa za niewystarczająco głębokie. W pierwszej części zbioru rozmawia również o kluczowych postaciach ruchu symbolistycznego, podkreślając dualność artystycznego geniuszu w kontekście osobistych walk i cierpięć, co przygotowuje czytelnika do głębszego zanurzenia się w świat literackiej estetyki i jej przedstawicieli według interpretacji Daríosa.