Chezare Lombrosoning «Daho inson» asari XIX asr oxirida yozilgan ilmiy nashrdir. Kitob daholik va jinnilik o‘rtasidagi murakkab munosabatni chuqur o‘rganib, daho deb hisoblangan shaxslarning xususiyatlari hamda bu belgilar ruhiy kasallik namunalari bilan qanday kesishishini tadqiq etadi. Lombroso tarixiy shaxslarni tahlil qiladi va fiziologik hamda psixologik hodisalar nuqtayi nazaridan daholikning asosiy tahlilini taqdim etadi. Asarning boshlanishi Aristoteldan tortib zamonaviyroq mutafakkirlargacha bo‘lgan mavzuga oid muhim tarixiy qarashlarga murojaat qilish orqali daholikni o‘rganishga zamin yaratadi. Lombroso daholikning tanazzul va nevroz bilan bog‘liqligi haqidagi o‘zgarib borayotgan qarashlarini aks ettirib, favqulodda intellektual qobiliyatlar ko‘pincha psixologik anomaliyalardan kelib chiqishini ilgari suradi. U daholikni degeneratsiyaning turli belgilari bilan bog‘laydigan dalilni bayon qilib, o‘quvchilarni daholikni nima belgilashi va jamiyat qarashlari tarixan zukkolikni jinnilik bilan qanday qorishib yuborganini qayta ko‘rib chiqishga undaydi. Bu mulohazaga chorlovchi muqaddima daholik, ruhiy salomatlik va jamiyat tomonidan tan olinishining o‘zaro chambarchas tabiatini yanada tadqiq etishga chorlaydi.