„Człowiek geniuszu” Cesarego Lombrosa to publikacja naukowa napisana pod koniec XIX wieku. Książka zgłębia złożoną relację między geniuszem a szaleństwem, analizując cechy osób uznawanych za genialne oraz to, jak cechy te splatają się z przejawami chorób psychicznych. Lombroso bada postacie historyczne i przedstawia podstawową analizę geniuszu przez pryzmat zjawisk fizjologicznych i psychologicznych. Początek dzieła przygotowuje grunt pod rozważania nad geniuszem, odwołując się do istotnych historycznych poglądów na ten temat — od Arystotelesa po myślicieli bardziej współczesnych. Lombroso zastanawia się nad ewolucją swoich poglądów na temat związku geniuszu z degeneracją i nerwicą, sugerując, że wyjątkowe zdolności intelektualne często wynikają z anomalii psychicznych. Przedstawia tezę łączącą geniusz z różnymi oznakami degeneracji, skłaniając czytelników do ponownego namysłu nad tym, co definiuje geniusz i w jaki sposób społeczne postrzeganie mogło historycznie utożsamiać błyskotliwość z szaleństwem. Ta skłaniająca do refleksji introdukcja zachęca do dalszego badania złożonego splotu geniuszu, zdrowia psychicznego i społecznego uznania.