«Байкі» Фелікса Марыі Саман’ега — гэта зборнік маральных баек, напісаных у канцы XVIII стагоддзя. Твор уключае розныя гісторыі, у якіх жывёлы выступаюць персанажамі і дапамагаюць данесці ўрокі пра чалавечыя паводзіны і этыку, падобна да «Байкі Эзопа». Саман’ега, якога часта называюць іспанскім Лафантэнам, імкнуўся зрабіць маральныя павучанні даступнымі дзецям і вучням, адначасова ўзбагачаючы іх разуменне мовы і літаратуры. Пачатак «Баяк» тлумачыць мэту творчасці Саман’ега і яго намер стварыць зборнік, які адпавядаў бы адукацыйным патрэбам. Ён падкрэслівае папулярнасць баек сярод юных вучняў, адзначаючы, што дзеці часта дэкламуюць гэтыя гісторыі, не разумеючы іх цалкам. У гэтай уводнай частцы таксама падкрэсліваецца неабходнасць суправаджальных заўваг і слоўніка, якія дапамагалі б і вучням, і настаўнікам разумець класічныя алюзіі, закладзеныя ў байках. Такім чынам, Саман’ега рыхтуе чытача да зборніка, які не толькі забаўляе, але і мае значную педагагічную каштоўнасць, падкрэсліваючы яснасць і лёгкасць разумення для юнай аўдыторыі.