«Мандрагора — Ла Клиция — Белфагор» — Никколо Макиавелли томонидан XVI аср бошларида ёзилган пьесалар тўпламидир. Асарларда асосан Флоренцияда кечадиган, муҳаббат, алдов ва жамият меъёрлари мавзуларини тадқиқ этувчи комедиялар жамланган. Тўпламдаги биринчи пьеса — «Мандрагора» — Париждан қайтиб келган ёш йигит Каллимакога бағишланган бўлиб, у содда ва ишонувчан Мессер Ниччанинг хотини Лукрецияга ошиқ бўлади. Қаҳрамонлар ўз истакларига эришиш учун турли фитна ва ҳийлалар тўрини босиб ўтадилар; бу жараёнда инсон муносабатларининг ҳам кулгили, ҳам мураккаб жиҳатлари намоён бўлади. «Мандрагора» бошида биз Ниччага турмушга чиққан Лукрецияга бўлган жавобсиз муҳаббатидан изтироб чекаётган Каллимако билан танишамиз. Каллимако хизматкори Сирога ўзининг чуқур мафтунлигини айтиб, Ниччанинг аҳмоқлиги ва фарзандли бўлиш истаги унга Лукрецияга яқинлашиш имконини бериши мумкинлигига ишонишини баён қилади. Каллимако ва Сиро эҳтимолий ҳийлаларни муҳокама қилар экан, маккор Лигурионинг ёрдамини сўрайдилар. Лигурио Лукрециянинг ҳомиладор бўлишини таъминлаш учун мўъжизавий ичимликдан фойдаланишга асосланган режа тузади ва шу тариқа Каллимакога ўзининг севган аёлига яқинлашиш учун мукаммал имконият яратади. Асарнинг бошланиши фитна ва ахлоқий мавҳумликка тўла жамиятда алдов ҳамда интилишни ҳазиломуз тарзда тадқиқ этиш учун замин ҳозирлайди.