«ماندراگولا - کلیتسیا - بلفاگور» اثر نیکولو ماکیاولی مجموعهای از نمایشنامههایی است که در اوایل قرن شانزدهم نوشته شدهاند. این آثار شامل قطعات کمدیای هستند که مضامین عشق، فریب و هنجارهای اجتماعی را بررسی میکنند و عمدتاً در فلورانس میگذرند. نمایشنامهٔ آغازین، «ماندراگولا»، بر کالیماکو تمرکز دارد؛ جوانی که از پاریس بازمیگردد و دلباختهٔ لوکرتسیاست، همسر مسر نیتسیا، مردی سادهلوح و زودباور. شخصیتها برای رسیدن به خواستههای خود در شبکهای از نقشهها و دسیسهها پیش میروند و هم پوچیها و هم پیچیدگیهای روابط انسانی را آشکار میکنند. در آغاز «ماندراگولا»، با کالیماکو آشنا میشویم که از احساسات پریشان خود دربارهٔ عشق یکطرفهاش به لوکرتسیا سخن میگوید، با آنکه او همسر نیتسیاست. کالیماکو با خدمتکارش، سیرو، از شیفتگی عمیق خود و این باور سخن میگوید که حماقت نیتسیا و اشتیاقش به داشتن فرزند شاید فرصتی برای نزدیک شدن به لوکرتسیا در اختیار او بگذارد. کالیماکو و سیرو در حالی که دربارهٔ نقشههای احتمالی گفتوگو میکنند، از کمک زیرکانهٔ لیگوریو بهره میگیرند؛ او نقشهای میچیند که در آن معجونی معجزهآسا به کار میرود تا لوکرتسیا باردار شود و بدین ترتیب حواسپرتی مناسبی برای نزدیک شدن کالیماکو به معشوقهاش فراهم آید. این آغاز، زمینه را برای کاوشی طنزآمیز در فریب و اشتیاق در جامعهای سرشار از دسیسه و ابهام اخلاقی فراهم میکند.