کتاب «ماکیاولی، جلد اول» نوشته نیکولو ماکیاولی، روایتی تاریخی است که در اوایل قرن شانزدهم نوشته شده است. این اثر عمدتاً به بحث درباره نظریههای سیاسی و راهبردهای نظامی میپردازد و مکانیسمهای حکمرانی و شرایط لازم برای حفظ قدرت را تشریح میکند. یکی از جنبههای مهم این کتاب، بررسی صفات رهبری است که میتوانند به موفقیت یا شکست دولتها کمک کنند؛ بهویژه در زمینه وضعیت سیاسی پرتلاطم ایتالیای عصر رنسانس. در آغاز این اثر، ماکیاولی به تأملات خود درباره زندگیاش به عنوان یک نویسنده پس از روبرو شدن با زندان و ناسازگاریها میپردازد؛ او روال روزمره خود را که پر از فعالیتهای در کنار طبیعت، مطالعه و وظایف خانوادگی بوده، توصیف میکند؛ همچنین تشنه دارد تا با بزرگان فکر از گذشته در ارتباط باشد. این مقدمه، جستجوی ماکیاولی برای کسب دانش را هم به عنوان یک راه حل شخصی برای غم و اندوهاش و هم به عنوان ابزاری برای نگارش کتاب «درباره مبانی حکمرانی» – کتابی که قرار بود به رهبران جدید درباره ماهیت حکومت و اداره کشور ارائه شود – توضیح میدهد. هنگامی که ماکیاولی به حوزه جنگ میپردازد، رابطه حیاتی بین راهبردهای نظامی مؤثر و ثبات سیاسی را تأکید میکند و زمینه لازم برای بررسیهای خود درباره هنر حکومترانی را فراهم میکند.
این مجموعه شامل کتاب «هنر جنگ» ترجمهشده توسط پیتر وایتهورن (۱۵۶۰)، و کتاب «شاهزاده، با برخی انتقادات و ذکر خطاهای او» ترجمهشده توسط ادوارد دکرز (۱۶۴۰) میباشد.