Książka S. Khuda Bukhsha „Islam Mahomeda” to naukowe badanie fundamentów islamu oraz nauczzeń Proroka Mahomeda, napisane w pierwszych latach XX wieku. Celem tej publikacji jest zbadanie istoty islamu takiej, jak została ona pierwotnie prezentowana, bez późniejszych teologicznych sporów i kulturowych wpływów. Książka skupia się na społeczno-religijnym kontekście Arabii przedislamskiej oraz na innowacyjnych nauczeniach Mahomeda, które zmieniły życie ludzi arabskich. Bukhsh dokładnie opisuje warunki panujące w Arabii przed przychodem islamu, podkreślając tribalizm, pogańskie wierzenia oraz moralną pustość charakterystyczne dla tej społeczności. Analizuje również wpływ judaizmu i chrześcijaństwa na myśl arabską, a także pozostałości przedislamskich praktyk, które weszły w skład islamskich rytuałów. Centralnym elementem nauczzeń islamu, według Bukhsha, jest koncepcja absolutnej jedności Boga (monoteizm), ustanowienie etycznych zobowiązań wobec innych oraz konieczność wspólnotowej solidarności, która przekracza granice plemiennej przynależności. Autor pokazuje, jak islam, poprzez swoje podstawowe zasady – modlitwę, darowanie, post i pielgrzymkę – promował poczucie bratobójstwa oraz moralną dyscyplinę, które zmieniły arabską społeczność i otworzyły drogę dla jej wyjątkowego rozwoju.