W. Uin Uestkottning “O‘z joniga qasd qilish: uning tarixi, adabiyoti, huquqshunosligi, sabablari va oldini olish” asari XIX asr oxirida yozilgan, ijtimoiy fanlarga oid keng qamrovli risoladir. Asar o‘z joniga qasd qilishning ko‘p qirrali mohiyatini chuqur o‘rganib, uning tarixiy, adabiy, huquqiy va psixologik jihatlari, shuningdek, ehtimoliy profilaktika choralarini tadqiq etadi. Muallif jamiyatda o‘z joniga qasd qilish holatlari ko‘payib borayotganiga e’tibor qaratishni ko‘zlaydi va qonunchilik hamda jamoat salomatligi bilan chambarchas bog‘liq ijtimoiy muammo sifatida bu masalani jiddiy o‘rganishga chaqiradi. Kitob boshida Uestkott o‘z joniga qasd qilishning tarixan keng tarqalganini mulohaza qilib, uning baxtsizlik va ruhiy kasallik kabi sabablariga e’tibor qaratadi. U ayrim o‘z joniga qasd qilishlar sharafli amallar deb qaralgan qadimgi urf-odatlarni, buni asosan qoralaydigan zamonaviy qarashlarga qarama-qarshi qo‘yadi. Kirish so‘zboshisida muallif mavzuni batafsil muhokama qilishga undagan sabablarni bayon etib, ingliz tilida keng qamrovli adabiyot yetishmasligini ta’kidlaydi. Uestkott o‘z joniga qasd qilishga ta’sir ko‘rsatuvchi ijtimoiy va falsafiy omillarni keng ko‘lamda o‘rganish uchun zamin yaratadi. Ushbu kirish qismi keyingi boblarni tushunish uchun samarali asos bo‘lib xizmat qiladi; keyingi boblarda zamonaviy jamiyatda bu hodisaning tashvishli darajada ko‘payayotganini ko‘rsatuvchi statistik ma’lumotlar bilan bir qatorda, ushbu murakkab masala atrofidagi axloqiy ikkilanishlar ham ochib berilishi kutiladi.