‘Țara mea’ van koningin Marie van Roemenië is een verzameling persoonlijke reflecties en schetsen die werden opgesteld in de vroege 20ste eeuw. Het werk biedt een innig onderzoek naar het landschap, de cultuur en de mensen van Roemenië, en beschrijft hoe de auteur na vele jaren daar wonen een steeds dieper gevoel van verbondenheid met haar adoptievaderland ontwikkelde. Door haar observaties probeert ze de essentie van Roemenië vast te leggen – inclusief zijn schoonheid en de moeilijkheden waarmee de plattelandbewoners te maken hebben. In het begin van het boek wordt de persoonlijke reis van de auteur beschreven: hoe ze haar identiteit als buitenlander ontwikkelt tot een identiteit die zich mengt met die van het Roemeense volk. Koningin Marie vertelt eerst over haar liefde voor het platteland en zijn diverse landschappen – van uitgestrekte vlaktes tot ongemoeide bergen – en legt de nadruk op het eenvoudige maar diepe leven van de boeren die ze ontmoet. Ze reflecteert over hun waardigheid en veerkracht, ondanks alle moeilijkheden, en uitdraagt een oprechte wens om hun verhalen te delen, zodat de geest van een natie die wordt gekenmerkt door zowel schoonheid als verdriet kan worden vastgelegd. In deze inleidende sectie komt haar bewondering voor de natuur en het Roemeense culturele erfgoed duidelijk naar voren; dit legt de toon voor wat een eerbetoning én een studie van haar geliefde adoptievaderland blijkt te zijn.