„Moja ojczyzna” królowej Marii Rumuńskiej to zbiór osobistych refleksji i esejów napisanych na początku XX wieku. To dzieło stanowi głębokie spojrzenie na krajobraz, kulturę i ludzi Rumunii, a także pokazuje, jak autorce z biegiem lat życia w tym kraju rozwijała się więź z jego ziemią. Poprzez swoje obserwacje chciała uchwycić esencję rumuńskiej duszy – jej piękno oraz trudności, z którymi muszą stawić czoła mieszkańcy wsi. Wstęp do książki opowiada o osobistej drodze autorki, która zmieniała swoją tożsamość, przechodząc od stanu obcokrajowca do osoby utożsamionej z rumuńskim narodem. Królowa Maria zaczyna od opisu swej miłości do wsi i jej różnorakiej przyrody – od szerokich równin po nienaruszone góry – a także podkreśla prostotę, ale jednocześnie głębokie życie chłopów, których spotykała. Reflektuje nad ich godnością i odpornością na trudności oraz wyraża gorące pragnienie, by podzielić się z czytelnikami ich historiami, uchwycić ducha narodu, który cechuje się zarówno pięknem, jak i smutkiem. W całym tym wstępnym rozdziale widać jej podziw dla świata przyrody oraz rumuńskiej kultury, co stanowi tło dla tej publikacji, która wydaje się zarówno hołdem, jak i studiem jej ukochanego ojczyzny.