„U stóp Wenus (Borgia)” Vicente Blasco Ibáñeza to powieść napisana na początku XX wieku. Połącza w sobie zmysłową historię miłości z wyższych sfer francuskiej Riwierii – pomiędzy młodym Hiszpanem Claudiem Borgia a uroczną Argentynką Rosaurą Pinedą – z dogłębnym rozpatrzeniem dziedzictwa rodu Borgia, inspirowanym postępami duchownego stryja Claudia. Opowieść konfrontuje współczesne pożądania, zazdrość i reputację z długą historią tej rodziny. Na początku powieści Claudio uświadamia sobie, że od chwili ich przypadkowego spotkania podczas burzy w pobliżu Peñíscoli upłynęło już rok; podróżują po Europie i osiedlają się na Wybrzeżu Lazurowym, prowadząc życie pełne miłości… Ale gdy powrócą do świata wysokiej socjalnej klasy, hazardu i sal tanecznych, ich szczęście zacznie się psuć. Claudio, biedny tancerz i hiszpański poeta, nie dostrzegany przez otoczenie, czuje się ograniczony w swoich możliwościach i gniewa się, że widzą go jako „gigola” Rosaury. Obawia się o pieniądze i torturuje ją zazdrością. List od jego stryja, kanonika Baltasara Figuerasy, skutkuje wizytą tego uprzejmego uczonyego, który toleruje ich związek, unika Monte Carlo i w ogrodzie Rosaury rozpoczyna gorączne przemówienie na rzecz rehabilitacji rodu Borgia, argumentując, że ich wady były typowe dla tego okresu, a legendy i uprzedzenia zniszczyły im reputację. Stryj prosi Claudia o pomoc w tej sprawie; opowiada o korzeniach rodziny Borgia w mieście Xàtiva, o powstaniu Alfonsa de Borja (Kalixta III) oraz o rycerzeckim panowaniu Alfonsa V „Wielkodusznego”. Choć myśli Claudia wciąż wracają do Rosaury, narracja kieruje się w stronę Rzymu i sprawy Borgia.