The Andaman Islanders : A study in social anthropology
Пра гэту кнігу
„Андаманскія астравы“ А. Р. Рэдкліф-Браўна — антрапалагічная манаграфія, напісаная ў пачатку XX стагоддзя. У ёй прапануецца сістэматычнае этнаграфічнае апісанне карэнных народаў Андаманскіх астравоў — асабліва плямёнаў Вялікага Андамана, — якое ахоплівае сацыяльную арганізацыю, абрады і рэлігію, міфы, мову і матэрыяльную культуру, спалучаючы апісанне з параўнальнай інтэрпрэтацыяй, заснаванай на палявых даследаваннях. У пачатку гэтага даследавання выкладаецца яго навуковы кантэкст: фінансаванне і працяглая палявая праца, першапачатковая, але пакінутая спроба засяродзіцца на Малым Андамане з-за моўных бар’ераў і пераход да вывучэння плямёнаў Вялікага Андамана, якому пазней дапамог кваліфікаваны перакладчык; таксама згадваюцца неапублікаваная фізічная антрапалогія, перарваныя лінгвістычныя публікацыі і новы інтэрпрэтацыйны падыход да звычаяў і вераванняў. Ва ўводзінах аглядаюцца геаграфія, клімат і мусоны астравоў; апавядаецца пра першыя звесткі з боку чужынцаў і катаржнае паселішча ў Порт-Блэры; тлумачацца нерэгулярныя гістарычныя кантакты (у тым ліку караблекрушэнні і засваенне жалеза) на фоне ўстойлівай варожасці, асабліва з боку джарава. Вылучаюцца два культурна-моўныя падзелы (Вялікі Андаман і Малы Андаман), пералічваюцца плямёны, абмяркоўваецца верагодная міграцыя, у выніку якой джарава з’явіліся на Паўднёвым Андамане, і згадваецца ізаляванасць Паўночнага Сентынела. Далей прыводзяцца тэрыторыі рассялення і ацэнкі колькасці насельніцтва, падкрэсліваецца рэзкае нядаўняе скарачэнне з-за занесеных хвароб і нізкай нараджальнасці, а таксама звязаныя з гэтым культурныя змены і мабільнасць ва ўмовах каланіяльнай адміністрацыі; коратка аглядаюцца папярэднія працы Э. Х. Мэна і М. В. Портмана. У пачатку главы I сацыяльная структура прадстаўлена як сукупнасць невялікіх аўтаномных мясцовых груп, аб’яднаных у плямёны, якія вызначаюцца галоўным чынам мовай (прыстаўка aka- азначае «маўленне»), падзеленых таксама паводле прыбярэжнага і ляснога ладу жыцця і пазбаўленых родаў. Тэкст апісвае ўласнасць мясцовых груп на зямлю, тыпы паўкачавых лагераў і планіроўку вёсак, сезонныя цыклы забеспячэння сродкамі існавання, размеркаванне працы паводле полу, звычаі палявання і збіральніцтва, а таксама нормы ўласнасці, абмену падарункамі і сумеснага спажывання ежы.
