‘Le château de La Belle-au-bois-dormant’ van Pierre Loti is een roman die werd geschreven aan het eind van de 19e eeuw. De vertelling gaat over thema’s als nostalgie, familieerfgoed en de tijd die voorbijgaat. Het verhaal volgt de reis van de protagonist om zijn vooroudershuis terug te winnen, dat is verdwenen in de loop der tijd en door veranderingen. Centraal staat de diepe emotionele band van de protagonist met het verleden en zijn reflecties over zijn jeugd, die worden vermengd met zijn relatie met zijn zoon. Het begin van het boek heeft een contemplatieve sfeer; de verteller reflecteert over de betekenis van het familiehuis dat behoorde tot zijn Hugenotische voorouders en dat hij na vele jaren verlangen eindelijk heeft teruggekregen. Tijdens de reis met zijn zoon herinnert de verteller zich zijn vroege herinneringen aan het huis en de eiland waar het zich bevindt. De regenbuien brengen echter een gevoel van melancholie met zich mee, terwijl hij worstelt met de veranderingen die de tijd heeft teweeggebracht in zowel de omgeving als zijn herinneringen. Als ze het vooroudershuis naderen, ervaart de verteller een mengeling van verwachting en nervositeit; hij beseft dat het huis nu meer op een slapend relikwie uit het verleden lijkt.