„Zamek La Belle-au-bois-dormant” autorstwa Pierre’a Loti to powieść napisana na końcu XIX wieku. Opowieść dotyka tematów nostalgii, dziedzictwa rodzinnego oraz upływu czasu; jej akcja toczy się w ramach podróży bohatera, który usiłuje odzyskać rodzinny dom utracony pod wpływem czasu i zmian. Centralnym elementem historii jest głębokie emocjonalne powiązanie bohatera z przeszłością oraz jego refleksje nad swoim dzieciństwem, łączone z relacją z synem. Wstęp do książki ma zamyślny ton – narrator rozmyśla o znaczeniu rodzinnego domu należącego jego przodkom hugenotom, który odkrył po latach tęsknoty. Podróżując z synem, bohater wspomina swoje pierwsze wydarzenia związane z tym domem i wyspą, na której znajduje się. Jednak deszczowa podróż wzbudza poczucie melancholii, gdy musi stawić czoła zmianom, jakie czas wprowadził zarówno w krajobraz, jak i w jego pamięci. Gdy przybliżają się do rodzinnego domu, bohater doświadcza złożonych emocji – oczekiwania i obawy, świadomy tego, że ten dom teraz przypomina tylko relikt przeszłości.