„Rozwój literatury romansowej i narodzinę aluzji“ autorstwa George’a Saintsbury jest historiopisem europejskiej literatury napisanym u schyłku XIX wieku. W tym dziele badane są zmiany w rozwoju literatury językowej w XII i XIII wieku, zwłaszcza rozwój gatunku romansów oraz pojawienie się aluzji jako form literackich. Autor analizuje różne literackie tendencje i ich konteksty kulturowe, z szczególnym naciskiem na francuską literaturę i jej wpływ na inne tradycje językowe. Wstęp do tekstu wyjaśnia cel całej serii – przedstawienie kompleksowego obrazu europejskiej literatury w jej historycznym kontekście. Saintsbury krytykuje ograniczenia wynikające z skupienia się wyłącznie na literaturze łacińskiej, argumentując, że choć ta odgrywała kluczową rolę, to języki narodowe były niezbędne do zrozumienia literackiego krajobrazu tego okresu. Podkreśla znaczenie wpływu łaciny na rozwoj literatury językowej, zwłaszcza w formach takich jak komedie, hymny i filozofia scholastyczna. To stanowi podstawę dla dogłębnego badania narracyjnych form i gatunków charakterystycznych dla literatury XII i XIII wieku; w kolejnych rozdziałach autor zajmuje się także tematami związanymi z rycerzeckimi romansami oraz złożonością średniowiecznej wyrazności literackiej.