‘La carità del prossimo’ van Vittorio Bersezio is een roman die werd geschreven aan het eind van de 19e eeuw. De verhaallijn draait om Antonio Vanardi, een arme schilder die samen met zijn vrouw en vier kinderen in een krappe zolderwoonij leeft. Hij staat face to face met toenemende schulden en de onverminderlijke eisen van het dagelijks leven. De situatie wordt nog erger wanneer Fiorenzo Marone, zijn wrede huurbaas, arriveert – een symbool van de wreedheid van mensen die macht en rijkdom misbruiken. Het verhaal legt de nadruk op thema’s als sociale ongelijkheid, familieproblemen en het vaak verkeerd begrepen concept van liefdadigheid in de samenleving. In het begin van de roman worden we voorgesteld aan Antonio Vanardi’s erbarmelijke levensomstandigheden: een arme kunstenaar die geplaagd wordt door financiële problemen en de last van een groter wordend gezin. Zijn atelier, dat zich bevindt in een vervallen gebouw, dient zowel als werkplek als als woning. Het leven thuis is chaotisch: er klinken kinderen die huilen en zijn vrouw Rosina is constant bezorgd over hem. In de loop van het verhaal ontmoeten we ook Fiorenzo Marone, de wrede huurbaas die de overtijdse huur komt ophalen en totaal geen empathie vertoont voor zijn huurders. Ondanks zijn talent staat Antonio Vanardi voor een steeds moeilijker wordende strijd tegen zowel externe schulden als interne familieproblemen. Deze inleiding legt de basis voor een dieper onderzoek naar de uitdagingen van de personages en benadrukt het thema van liefdadigheid – of het gebrek daaraan – in hun harde werkelijkheid.