«諧鐸» اثر چیفِنگ شِن مجموعهای از نوشتههای ادبی است که احتمالاً در اواخر قرن نوزدهم نوشته شدهاند. این اثر روایتهای گوناگونی را دربر میگیرد که ظاهراً مضامینی چون عشق، اخلاق و پیامدهای اعمال انسان را بررسی میکنند. از طریق گفتوگوهای میان شخصیتهایی همچون دانشوران، موجودات اثیری و آفریدگانی با ویژگیهای انسانوار، احساسات و وضعیتهای انسانی را برجسته میکند و تأملات فلسفی را با داستانگویی زنده درمیآمیزد. در آغاز مجموعه، شخصیتی به نام 寧 معرفی میشود که دانشوری کوشا و سرگرم کتابها و اندیشههای فلسفی تصویر شده است. هنگامی که در باغی استراحت میکند، با روح روباهی اسرارآمیزی روبهرو میشود که خود را به شکل زنی درآورده است؛ این دیدار به تبادل فکری میان آن دو میانجامد. این تبادل سرانجام به رابطهای آمیخته با اغواگری و سپس وخامت سلامت 宁 منجر میشود؛ وضعیتی که عمدتاً به دلباختگی فزاینده او و کمرنگ شدن تلاشهای علمیاش نسبت داده میشود. این بخش دوگانگی جاذبه و حواسپرتی را بنیان میگذارد و حالوهوای داستانهای بعدی را شکل میدهد؛ داستانهایی که احتمالاً امور فراطبیعی را با زندگی روزمره درهم میآمیزند و حقایقی ژرفتر درباره ماهیت انسان آشکار میکنند.