Qifeng Shen'in “諧鐸” adlı eseri, muhtemelen 19. yüzyılın sonlarında yazılmış edebî metinlerden oluşan bir derlemedir. Eser, aşk, ahlak ve insan eylemlerinin sonuçları gibi temaları ele alıyor görünen çeşitli anlatıları kapsar. Bilginler, ruhani varlıklar ve antropomorfik özelliklere sahip yaratıklar gibi karakterler arasındaki diyaloglar aracılığıyla insan duygularını ve hâllerini daha belirgin kılar; felsefi düşünceleri canlı bir anlatımla harmanlar. Derlemenin açılışında, kitaplara ve felsefi düşüncelere kendini vermiş, çalışkan bir bilgin olarak tasvir edilen 寧 adlı bir karakter tanıtılır. Bir bahçede dinlenirken kadın kılığına girmiş mistik bir tilki ruhuyla karşılaşır ve bu karşılaşma aralarında entelektüel bir alışverişe yol açar. Bu alışveriş, baştan çıkarılmayla damgalanan bir ilişkiyle ve ardından 宁'in sağlığındaki gerilemeyle sonuçlanır; bu gerileme esas olarak giderek büyüyen tutkusu ve akademik uğraşlarının azalmasına bağlanır. Bu bölüm, çekim ile dikkat dağınıklığı arasındaki ikiliği ortaya koyarak, muhtemelen doğaüstü olanla gündelik olanı iç içe geçirecek ve insan doğası hakkındaki daha derin gerçekleri açığa çıkaracak sonraki hikâyelerin tonunu belirler.