«I drammi de' campi» نوشتهٔ امیلیو راگا رمانی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. داستان در محیط روستایی سیسیل رخ میدهد و موضوعاتی چون اخلاق، وفاداری خانوادگی و پویاییهای اجتماعی زندگی روستایی را بررسی میکند. شخصیت محوری داستان پپه، پسری شیطان، است که شیطنتهایش و نخستین دستاندازیهایش به دزدی توجه پدربزرگش، ساوریو، و کشیش محلی، دون فرانچسکو، را جلب میکند و کشمکش میان شیطنت ذاتی او و انتظار رفتار صادقانه در خانوادهاش را برجسته میسازد. در آغاز داستان با پپه آشنا میشویم؛ پسری که پدربزرگ سختگیرش ساوریو اغلب او را سرزنش میکند و او نیز همزمان نارضایتی خود از اخلاقیات را در ذهن مرور میکند. تلاشهای ساوریو برای القای ارزشهای مسیحی به پپه با سرکشی پسر روبهرو میشود و او را به مسیر دزدی میکشاند؛ مسیری که سرانجام به مجموعهای از جرایم خرد در کنار همسالانش میانجامد. با پیش رفتن فصلهای آغازین، بحران نوپایی که حول بدکاریهای پپه شکل گرفته است، پس از آنکه او هنگام دزدیدن گلابی گرفتار میشود، شدت میگیرد و سپس با دزدیهای جدیتر او و دوستش کاسترنزه ادامه مییابد. این رویدادها مضامین وسوسه و چالشهای نسل older در هدایت جوانان را آشکار میکنند. روایت همچون دریچهای به تنشهای میان سنت و مدرنیته در زندگی روستایی سیسیل عمل میکند.