«Міфы і цуды астраноміі» Рычарда А. Проктара — гэта зборнік эсэ, у якім даследуецца ўзаемасувязь паміж астранамічнай навукай і міфалогіяй ды фальклорам, што яе акружаюць; твор напісаны ў канцы XIX стагоддзя. У кнізе разглядаецца, як старажытныя і сучасныя грамадствы тлумачылі нябесныя з’явы праз міфы, разважаючы як пра цуды, раскрытыя астраноміяй, так і пра памылковыя ўяўленні, якія ўзнікалі разам з імі. Проктар імкнецца падаць гэтыя тэмы ў даступнай форме, пазбягаючы празмерна тэхнічнай мовы і адначасова прапануючы цікавыя звесткі пра гістарычнае і культурнае значэнне астраноміі. Напачатку выдання акрэсліваецца задум аўтара даследаваць астралогію і яе гістарычны кантэкст. Проктар распавядае, як астралогія, некалі шырока прызнаная практыка, пераплялася з культурнымі вераваннямі і паўсядзённай мовай, паказваючы напружанне паміж навуковым разуменнем і народнымі ўяўленнямі. Ён спасылаецца на такіх значных гістарычных асоб, як Цыцэрон і Пліній, каб праілюстраваць даўнюю дыскусію пра абгрунтаванасць астралогіі. У тэксце прапануецца ўдумлівая крытыка таго, як памылковыя ўяўленні пра зоркі паступова аспрэчваліся рацыянальнай думкай і навуковымі адкрыццямі, запрашаючы чытачоў паразважаць як пра прывабнасць, так і пра недарэчнасць астралагічных вераванняў на працягу гісторыі.