„Mitów i cudów astronomii“ autorstwa Richarda A. Proctora to zbiór esejów, które badają interakcję nauki astronomicznej z mitologią i folklorem, który je otacza; zostały napisane w końcu XIX wieku. Praca zajmuje się tym, jak starożytnie i współczesne społeczności interpretują niebo za pomocą mitów, odnosząc się zarówno do cudów odkrytych przez astronomię, jak i do mitów, które wraz z nią powstały. Proctor stara się przedstawić te tematy w zrozumiałym sposób, unikając nadmiernie technicznego języka, a przy tym oferując ciekawe spojrzenia na historyczne i kulturowe znaczenie astronomii. Wstęp do publikacji wyjaśnia intencję autora – chce on przebadać astrologię w kontekście jej historii. Proctor pokazuje, jak astrologia, kiedyś powszechnie przyjmowana praktyka, złączyła się z kulturowymi wierzeniami i codziennym językiem, podkreślając konflikt między naukowym poznaniem a popularnymi przekonaniami. Do ilustracji długotrwałych debat o ważności astrologii autor przywołuje takich historycznych postaci jak Cezar i Pliniusz Starszy. Tekst zawiera dogłębną krytykę mitów dotyczących gwiazd oraz pokazuje, jak racjonalne myślenie i naukowe odkrycia stopniowo podważały te mity, zachęcając czytelników do rozmyślenia nad urokiem, ale także nieracjonalnością astrologicznych wierzeń na przestrzeni historii.