Catherine tarafından 14. yüzyılın sonlarında yazılan “Libro della divina dottrina: Dialogo della divina provvidenza”, inanç, sevgi ve insanlık ile Tanrı arasındaki ilişki gibi derin temaları düşünce ve dua yoluyla ele alan bir ruhani eserdir. Eserin merkezinde, ilahi bir bağlantı arzulayan ve özellikle Kilise ile tüm insanlık için şefaat eden bir ruh bulunmaktadır. Metnin başlangıcı, Tanrı’nın onuru ve insanlığın ruhsal sorunlarının çözülmesi konusunda derin bir arzuyla dolu bu ruhu okuyucuya tanıtır. Bu ruh, tutkulu dualar ve düşüncelerle ilahiye dört dilekte bulunur: kişisel kutsallık, Kilise’nin reformu, Hristiyanlar arasında barış ve herkes için Tanrı’nın lütfu. Hikaye ilerledikçe, bu ruh dünyaya ilişkin Tanrı’nın iradesiyle aydınlanır ve şefaat etme konusundaki tutkusu giderek artar. Yazar, alçakgönüllülük, sevgi ve eylemlerle/dualarla Tanrı ile birleşme arzusunun önemini vurgulayarak günahın, lütufun ve ilahi merhametin doğası hakkında daha derin tartışmalara zemin hazırlar.