„Na dworze emira: Opowieść” Johna Alfreda Graya to relacja historyczna napisana pod koniec XIX wieku. Narracja szczegółowo przedstawia osobiste doświadczenia i obserwacje autora podczas jego podróży do Kabulu, gdzie ma służyć emirowi Afganistanu, w okresie znaczących przemian w regionie. Książka prawdopodobnie ukazuje dynamikę afgańskiego społeczeństwa, kontakty autora z ważnymi osobistościami oraz kontrasty między kulturą europejską a afgańską. Początek relacji wprowadza czytelnika w podróż Graya z Peszawaru do Kabulu, w towarzystwie innych inżynierów zmierzających na służbę u emira. Autor przedstawia złowrogą reputację Afganistanu, podkreślając zagrożenia związane z miejscowymi plemionami, zwłaszcza Pasztunami. Gray opisuje swoje przygotowania, w tym założenie afgańskiego turbanu, oraz trudności napotkane podczas przeprawy przez malowniczą, lecz niebezpieczną przełęcz Chajberską. Pierwsze rozdziały ustanawiają zarówno historyczny kontekst ówczesnego Afganistanu, jak i obawy autora, a zarazem kreślą sugestywny obraz krajobrazu i jego mieszkańców, przygotowując grunt pod dalsze zgłębianie życia na dworze emira.