«نثر (۱۸۸۰–۱۸۹۰)» اثر چزاره پاسکارلا مجموعهای از جستارها و نوشتههایی است که در اواخر قرن نوزدهم نگاشته شدهاند. این اثر زندگی و تجربههای هنرمندان و مدلهای گوناگون را بررسی میکند و شور و سرخوشی، دشواریها و تراژدیهای نهفته در جستوجوی هنر و بیان شخصی را در فضای فرهنگی ایتالیا به تصویر میکشد. آغاز کتاب ما را با آتلیهای شلوغ آشنا میکند که هنرمندانی ساکن یک اتاق زیرشیروانی تنگ آن را با یکدیگر شریکاند و عوامل حواسپرتی گوناگونی، از جمله همسایهای ترومپتنواز و صدای کوبش پیانو، مزاحم آن هستند. راویان، که هنرمندانی درگیر دشواریهای زندگیاند، درباره ضرورت یافتن فضای کاری مناسب گفتوگو میکنند و همین امر آنان را برمیانگیزد تا آتلیههای گوناگون سراسر رم را جستوجو کنند. آنان با طیف متنوعی از شخصیتها روبهرو میشوند، از جمله نقاشی مالیخولیایی که به نقلمکان به ناپل میاندیشد و گروهی از هنرمندان نامتعارف که دیدگاههایی منحصربهفرد درباره هنر خود دارند. پاسکارلا از خلال این تعاملات لحنی طنزآمیز اما تأثیرگذار پدید میآورد که هستی بیثبات هنرمندان و جستوجوی خستگیناپذیر برای اصالت هنری را بررسی میکند.