Cesare Pascarella’nın “Prose (1880-1890)” adlı eseri, 19. yüzyılın sonlarında yazılmış denemeler ve yazıların bir derlemesidir. Eser, İtalya’nın kültürel ortamında sanat ve kişisel ifade arayışının içinde yer alan çeşitli sanatçıların ve modellerin hayatlarını ve deneyimlerini incelemektedir. Kitabın başlangıcında, rahatsız edici faktörlerle dolu bir çatı katında yaşayan sanatçıların paylaştığı kalabalık bir atölye tanıtılır; komşularının trombon çalması ve piyanonun sesleri de bu ortamın parçasıdır. Zorluklarla mücadele eden bu sanatçılar, uygun bir çalışma alanı bulmanın gerekliliğini tartışarak Roma’nın çeşitli bölgelerindeki atölyeleri incelemeye başlarlar. Bu süreçte Napoli’ye taşınmayı düşünen melankolik bir ressamdan, sanatlarına dair benzersiz görüşlere sahip tuhaf sanatçılara kadar çeşitli kişiliklerle karşılaşırlar. Pascarella, bu etkileşimler aracılığıyla hem mizahi hem de dokunaklı bir ton kullanarak sanatçıların tehlikeli yaşam koşullarını ve sanatsal özgünlük arayışlarını ele alır.