„Proza (1880–1890)” Cesarego Pascarelly to zbiór esejów i tekstów napisanych w końcu XIX wieku. Praca ta dotyka życia i doświadczeń różnych artystów i modelek, ukazując entuzjazm, trudności oraz tragedie, które są częścią drogi do osiągnięcia sztuki i wyrażania siebie w kulturowym środowisku Włoch. W openingu książki poznajemy zatłoczone studio, w którym mieszkają artyści; otacza ich mnóstwo rozpraszających faktorów – sąsiad grający na trąbce, hałas pianina itd. Autorowie, sami będąci artystami walczącymi z trudnościami, dyskutują o konieczności znalezienia odpowiedniego miejsca do pracy i wyruszają w poszukiwania różnych studiów po Rzymie. Spotykają tu różnorakich postaci – melancholycznego malarza rozmyślającego o przeprowadzce do Neapolu, grupę ekscentrycznych artystów o unikalnych poglądach na sztukę itd. Przez te interakcje Pascarella stwarza humorystyczny, ale zarazem bolesny obraz niepewnego życia artystów oraz ich bez ustanku prowadzonej drogi do autentyczności w sztuce.