«Проза (1880–1890)» Чэзарэ Паскарэлы — зборнік эсэ і твораў, напісаных у канцы XIX стагоддзя. У працы даследуюцца жыцці і досвед розных мастакоў і натуршчыкаў, адлюстроўваюцца захапленне, цяжкасці і трагедыі, уласцівыя імкненню да мастацтва і асабістага самавыяўлення ў культурным асяроддзі Італіі. У пачатку кнігі мы трапляем у перапоўненую майстэрню, якую дзеляць мастакі, што жывуць у цесным гарышчным памяшканні, дзе ім перашкаджаюць, сярод іншага, сусед, які грае на трамбоне, і грукат піяніна. Апавядальнікі, мастакі, якія змагаюцца за існаванне, абмяркоўваюць неабходнасць знайсці прыдатнае месца для працы, што падштурхоўвае іх абысці розныя майстэрні ў Рыме. Яны сустракаюць самых розных персанажаў, у тым ліку меланхалічнага жывапісца, які разважае пра пераезд у Неапаль, і групу эксцэнтрычных мастакоў з незвычайнымі поглядамі на сваё рамяство. Праз гэтыя ўзаемадзеянні Паскарэла стварае гумарыстычны, але пранікнёны тон, даследуючы няпэўнае існаванне мастакоў і нястомнае імкненне да мастацкай аўтэнтычнасці.