‘Prose (1880-1890)’ van Cesare Pascarella is een verzameling essays en andere teksten die zijn geschreven aan het eind van de 19e eeuw. Het werk beschrijft het leven en de ervaringen van verschillende artiesten en modellen, en legt de exuberantie, moeilijkheden en tragediën bloot die inherent zijn aan het nastreeffen van kunst en persoonlijke uitdrukking in de Italiaanse cultuur. In het begin van het boek worden we voorgesteld aan een drukbezocht atelier dat wordt gedeeld door artiesten die in een krappe zolder wonen en worden omringd door afleidingen: een buurman die trombone speelt en het gekletter van een piano. De vertellers, zelf ook artiesten die met moeilijkheden kampen, bespreken de noodzaak om een geschikte werkomgeving te vinden en gaan daarom verschillende ateliers in Rome bekijken. Ze ontmoeten een gevarieerde groep personages: een melancholische schilder die overweegt om naar Napels te verhuizen, en een groep excentrieke artiesten met unieke visies op hun kunst. Door deze interacties creeert Pascarella een humoristische maar tegelijkertijd ontroerende sfeer die de precaire positie van artiesten en hun onvermoeibare zoektocht naar artistieke authenticiteit verkent.