Three Years in Tibet
دربارهٔ این کتاب
کتاب «سه سال در تبت» نوشتهٔ اِکای کاواگوچی، سفرنامه‌ای است که در اوایل قرن بیستم نگاشته شده است. این کتاب سفر نویسنده را در مقام راهبی ژاپنی روایت می‌کند که برای مطالعهٔ متون بودایی و غرق شدن در فرهنگ تبتی، به کاوش در تبت می‌پردازد. ماجراهای کاواگوچی در پس‌زمینهٔ تلاش مصمم او برای پر کردن شکاف میان بودیسم ژاپنی و متون اصیلی که در تبت یافت می‌شوند، شکل می‌گیرند. آغاز این سفرنامه آمادگی اِکای کاواگوچی را برای سفر دشوارش به تبت معرفی می‌کند و جزئیات بدرقه‌های صمیمانه‌ای را شرح می‌دهد که در ژاپن از دوستان و خانواده‌اش دریافت کرد. او به عهدهایی می‌اندیشد که آشنایانش برای پرهیز از رذایلی مانند نوشیدن مشروبات الکلی و ماهیگیری بسته بودند؛ عهدهایی که از نظر او نشانه‌های حسن نیتی مرتبط با سفرش هستند. روایت، هنگام ترک ژاپن، حال‌وهوایی از فداکاری و جست‌وجوی معنوی پدید می‌آورد و بر چالش‌هایی تأکید می‌کند که او انتظارشان را دارد؛ از جمله بسته‌بودن تبت و موانع زبانی‌ای که باید بر آن‌ها غلبه کند. عزم او آشکار است: در طول سفر با شخصیت‌های گوناگونی تعامل می‌کند و اشتیاق خود را برای آموختن و ژرف‌تر کردن درک خویش از بودیسم در مسیر پیشِ رو نشان می‌دهد.
