Ekay Kavaguchining «Tibetda uch yil» asari XX asr boshlarida yozilgan sayohat xotiralaridir. Kitob buddaviy matnlarni o‘rganish va Tibet madaniyatiga singib ketish maqsadida Tibetni kezgan yapon rohibining safarini hikoya qiladi. Kavaguchining sarguzashtlari yapon buddaviyligi bilan Tibetda saqlanib qolgan asl matnlar o‘rtasidagi tafovutni bartaraf etishga qaratilgan qat’iy izlanishlari fonida kechadi. Xotiralarning boshlanish qismida Ekay Kavaguchining Tibetga bo‘lajak mashaqqatli safari uchun tayyorgarligi, shuningdek, Yaponiyada do‘stlari va oila a’zolaridan olgan samimiy vidolari batafsil bayon etiladi. U tanishlarining ichkilikbozlik va baliq ovlash kabi illatlardan tiyilish haqidagi va’dalarini eslaydi; buni u o‘z safari bilan bog‘liq ezgu niyat ifodasi deb biladi. Yaponiyadan jo‘nab ketar ekan, rivoyat fidoyilik va ruhiy izlanish ruhini kasb etadi; unda u kutayotgan qiyinchiliklar, jumladan, Tibetning tashqi dunyodan yopiqligi va yengib o‘tishi lozim bo‘lgan til to‘siqlari ta’kidlanadi. Uning qat’iyati yaqqol ko‘rinadi: safar davomida u turli qahramonlar bilan muloqot qiladi va oldinda turgan yo‘l orqali buddaviylikni anglashda o‘rganish hamda kamol topishga bo‘lgan ishtiyoqini namoyon etadi.