„Trzy lata w Tybecie” Ekaia Kawaguchiego to podróżnicze wspomnienia napisane na początku XX wieku. Książka opisuje wyprawę autora jako japońskiego mnicha, który odbywa podróże po Tybecie w celach badania buddyjskich tekstów oraz pogłębienia zrozumienia tej kultury. Podwigi Kawaguchiego toczą się na tle jego determinowanej misji zmniejszenia rozdzielu pomiędzy japońskim buddyzmem a oryginalnymi tekstami znalezionymi w Tybecie. W początku wspomnień opisuje przygotowania do tej trudnej podróży, m.in. pożegnania z krewnymi i znajomymi w Japonii. Rzeka o obietnicach osób, które postanowiły uniknąć zła takiego jak picie alkoholu czy rybactwo, widzi w tych zachowaniach wyraz dobrej woli skierowanej do niego. Opowieść ma ton poświęcenia i duchowej poszukiwanki; podkreśla trudności, z którymi autor musi się zmierzyć – m.in. izolację Tybetu oraz bariery językowe. Jego determinacja jest wyraźna; podczas podróży spotyka różnych ludzi i pokazuje ogromne chęci do uczenia się i pogłębiania zrozumienia buddyzmu.