„El Tesoro de Gastón: Novela” hrabiny Emilii Pardo Bazán to utwór fabularny napisany pod koniec XIX wieku. Powieść koncentruje się na Gastónie de Landreyu, młodym mężczyźnie powracającym z Paryża, który musi zmierzyć się z ruiną rodzinnego majątku i konsekwencjami swojego wystawnego stylu życia. Stawiając czoła ponurej rzeczywistości swojej sytuacji finansowej, bohater odkrywa znaczenie odpowiedzialności, moralnej refleksji i wartości dziedzictwa. Na początku powieści Gastón przybywa na madrycki Dworzec Północny, zmęczony i zaniepokojony problemami finansowymi. Choć po odziedziczeniu majątku po matce prowadził wystawne życie, teraz zmaga się ze skutkami własnej lekkomyślności oraz rolą swojego niewiarygodnego doradcy, don Jerónima. Po bezsennej nocy, wypełnionej mieszaniną wspomnień i wyrzutów sumienia, szuka pocieszenia u swojej jedynej żyjącej krewnej, ciotki Komendatorki, mieszkającej w klasztorze. Ten początek wyznacza kierunek podróży Gastóna ku samopoznaniu i poszukiwaniu rodzinnego skarbu, który mógłby przywrócić mu fortunę, splatając osobistą stratę z perspektywą odkupieńczego dziedzictwa.