«Французы ў Алжыры» Эрнеста Альбі і Клеменса Лампінга — гістарычнае апісанне, напісанае ў сярэдзіне XIX стагоддзя. У творы яскрава паказаны ўражанні салдат Французскага замежнага легіёна падчас іх кампаній у Алжыры, падрабязна апісаны як культурныя кантакты, так і жорсткія рэаліі каланіяльнай вайны. Кніга, верагодна, зацікавіць чытачоў, якія цікавяцца ваеннай гісторыяй, каланіяльнымі даследаваннямі і асабістымі аповедамі пра прыгоды і канфлікты. У пачатку апавядання аўтар дзеліцца выразным лістом пра жыццё ва ўмацаваным горадзе Калеа, дапоўненым развагамі пра мясцовую арабскую культуру і цяжкасці, з якімі сутыкаліся дыслакаваныя там салдаты. Пісьменнік падкрэслівае кантраст паміж рамантызаваным уяўленнем пра вайну і суровасцю штодзённага жыцця ў легіёне, у тым ліку ўплыў баявых дзеянняў і клімату на здароўе салдат. Дзякуючы гэтаму ўступу чытачы знаёмяцца з тэмамі тугі па радзіме, таварыскасці сярод нягод і складанасцямі культурнага ўзаемадзеяння паміж французскімі салдатамі і арабскім грамадствам, што стварае аснову для далейшых захапляльных і складаных прыгод у наступных раздзелах.
Першая частка — скарочаны пераклад «Успамінаў з Алжыра» Лампінга, апублікаваных у 2 частках у Ольдэнбургу ў 1844–1846 гадах. Другая частка мае паўтытул: «Вязні Абд-эль-Кадэра, або Пяць месяцаў у палоне сярод арабаў». М. А. дэ Франс, лейтэнант французскага ваенна-марскога флоту; гэта скарочаны пераклад рамана ў 2 тамах А. Ф. Альбі, апублікаванага пад назвай «Вязні Абд-эль-Кадэра, або Пяць месяцаў у палоне ў арабаў, А. дэ Франс, марскі прапаршчык». Парыж, 1837.