«فرانسویها در الجزیره» اثر ارنست آلبی و کلمنس لامپینگ، گزارشی تاریخی است که در میانهٔ قرن نوزدهم نوشته شده است. این اثر تصویری زنده از تجربههای سربازان لژیون خارجی فرانسه در جریان لشکرکشیهایشان در الجزایر ارائه میدهد و هم به برخوردهای فرهنگی و هم به واقعیتهای بیرحمانهٔ جنگ استعماری میپردازد. این کتاب احتمالاً خوانندگانی را که به تاریخ نظامی، مطالعات استعمار و روایتهای شخصیِ ماجراجویی و درگیری علاقهمندند، جذب خواهد کرد. در آغاز روایت، نویسنده نامهای تأثیرگذار را نقل میکند که از زندگی در شهر مستحکم کولئا گزارش میدهد و در کنار آن، تأملاتی دربارهٔ فرهنگ عربی محلی و دشواریهایی که سربازان مستقر در آنجا با آن روبهرو بودند ارائه میکند. نویسنده بر تضاد میان نگاه رمانتیکشده به جنگ و سختی زندگی روزمره در لژیون تأکید میگذارد؛ از جمله آسیبهایی که نبرد و اقلیم بر سلامت سربازان وارد میکرد. از خلال این آغاز، خوانندگان با مضمونهای دلتنگی برای خانه، رفاقت در میان دشواریها و پیچیدگیهای تعاملات فرهنگی میان سربازان فرانسوی و جامعهٔ عرب آشنا میشوند و زمینه برای ماجراهای مهیج و چالشبرانگیز بیشتری که در فصلهای بعدی میآیند، فراهم میگردد.
بخش نخست ترجمهای مختصرشده از Erinnerungen aus Algerien اثر لمپینگ است که در دو بخش در اودنبورگ، در سالهای ۱۸۴۴–۱۸۴۶، منتشر شده است. بخش دوم دارای عنوان نیمهصفحهای است: The prisoners of Abd-el-Kader, or, Five months' captivity among the Arabs. By M. A. de France, lieutenant in the French navy، و ترجمهای مختصرشده از رمانی در دو جلد اثر A. F. Alby است که با عنوان Les prisoners d'Abd-el-Kader, our Cinq mois de captivité chez les Arabes par A. de France, enseigne de Vaisseau. Paris, 1837. منتشر شده است.