Georg Wilhelm Friedrich Hegel’in “29 Eylül 1809’da Öğretim Yılı Sonu Konuşması” adlı eseri, 19. yüzyılın başlarında yazılmış felsefi bir söylev ve eğitim konuşmasıdır. Bir okul mezuniyet töreninde yapılan bu konuşma, eğitimin değerlerini ve geleneksel öğrenim ile modern öğrenim arasındaki ilişkiyi vurgular. Hegel, çağdaş beceri ve bilgilerin dengeli biçimde birleştirilmesini savunurken klasik dillere ve edebiyata sağlam bir temel oluşturmanın gerekliliğini ele alır. Hegel bu konuşmada eğitimin bireyleri ve toplumu şekillendirmedeki önemi üzerine düşünür. Özellikle Yunan ve Roma çalışmalarına dayanan klasik eğitimin, kapsamlı bir eğitimin temeli olarak taşıdığı tarihsel önemi vurgular. Hegel, klasiklerin incelenmesi sayesinde öğrencilerin zekâlarını geliştirebileceklerini ve dünyayı kavrayışlarını derinleştirebileceklerini savunur. Ayrıca çağdaş yurttaş için önem taşıyan pratik bilgileri içeren modern bir müfredata duyulan ihtiyacı kabul eder ve kadim bilgelikle modern ihtiyaçlar arasındaki uyumlu dengenin güçlü bir eğitim sistemi için vazgeçilmez olduğunu ileri sürer. Hegel, sözlerini tamamlarken öğrencileri öğrendikleri dersleri gelecekteki çalışmalarına taşımaya teşvik eder; eğitimcilerine ve devlete duyulan minnettarlığı vurgular.