„Goethe's literary essays: A selection in English” Johanna Wolfganga von Goethego to zbiór esejów krytycznych napisanych od schyłku XVIII do początków XIX wieku. Gromadzi rozważania Goethego o sztuce, literaturze i teatrze, wykładając całościową estetykę, która sięga od architektury i rzeźby klasycznej po dramaturgię i samą krytykę. W centrum uwagi leży to, jak splatają się piękno, charakter, forma i styl, przy silnej wrażliwości klasycznej łagodzonej szeroką ciekawością i praktycznym osądem. Na początku zbioru Goethe zostaje przedstawiony jako wybitny krytyk poprzez chór wielbicieli oraz przedmowę wicehrabiego Haldane’a, który podkreśla wszechstronność Goethego — od poezji lirycznej i obserwacji natury po filozoficzny zasięg Fausta — i wzywa czytelników, by uczyli się z jego postawy krytycznej. Szczegółowy spis treści zakreśla zakres: teorie sztuki i literatury, eseje o Szekspirze i innych pisarzach oraz wybrane rozmowy. Pierwsze eseje wyznaczają następnie program: namiętną obronę architektury „niemieckiej” poprzez katedrę w Strasburgu przeciwko schematycznemu klasycyzmowi; wprowadzenie do Propylejów, podkreślające potrzebę, by każda sztuka pozostawała wierna własnym prawom; oraz wnikliwą analizę Laokoona, która określa najwyższe cele rzeźby — żywą formę, charakter, idealność, przyjemność i piękno — wyjaśniając zarazem, jak wybrany moment i kompozycja łagodzą patos harmonią. Dalsze utwory rozwijają się jako dialogi: spór przeciwstawiający „charakter” „pięknu” w sztuce starożytnej, rozważanie prawdy kontra prawdopodobieństwa na scenie (zwłaszcza w operze) oraz precyzyjne definicje prostego naśladownictwa, maniery i stylu, przy czym styl zostaje ukoronowany jako najgłębsza, najbardziej świadoma forma sztuki.