„Arte de lire“ Émila Faguela to literacki esej i praktyczny przewodnik po czytaniu napisany na początku XX wieku. Autor pokazuje, jak czytać nie jako krytyk, lecz jako wykszolony czytacz, szukający maksymalnej przyjemności i zrozumienia treści. Faguet przekonuje o konieczności wolnego, uważnego czytania oraz stosowania odpowiednich metod dla różnych typów tekstów – filozoficznych, sentymentalnych i dramatycznych – aby czytelnicy mogli lepiej myśleć, głębiej odczuwać i jasniej widzieć rzeczywistość. W openingu książki autor kontrastuje czytanie w celach naukowych lub osądniczych z czytaniem dla przyjemności i wyraża swoje zadanie: nauczyć czytania, które przynosi przyjemność i rozumienie. Pierwszym zasadniczym punktem jest zalecenie czytania wolno, nieufania w pierwsze wrażenia oraz unikania szybkiego przeglądania tekstu – bowiem takie podejście pogłębia zrozumienie treści i pomaga odróżnić wartościowe książki od tych bez znaczenia. W przypadku tekstów filozoficznych Faguet zaleca powtarzające porównywania różnych elementów w tekście, aby odkryć kluczowe koncepcje autora, ich rozwoj i sprzeczności; przykłada tu Platonę, Montesquieua, Descartesa i La Rochefoucaulda. W przypadku tekstów sentymentalnych zachęca czytelników, aby na początku pozwolili emocjom przejąć kontrolę nad ich myślami, a potem dokonali osądów opierających się na obserwacjach rzeczywistości i samokrytyce. W odniesieniu do dramatów autorki argumentuje, że czytanie sztuk to rodzaj „intelektualnego pojedynku”, który wzmacnia umysł czytelnika bez dogmatyzmu; szczegółowo omawia czytanie greckich tragedii, zwracając uwagę na elementy scenograficzne i gestykularne. Na koniec przybliża się do tematu literatury klasycznej, prezentując różne typy czytelników (opowiadacze, realizmaci, idealiści, miłośnicy poezji itd.) i zalecając ich indywidualne podejście do lektury.