... Et l'horreur des responsabilités (suite au Culte de l'incompétence)
O tej książce
„... Et l'horreur des responsabilités (suite au Culte de l'incompétence)” autorstwa Fagueta to esej polityczny i prawny napisany na początku XX wieku. Twierdzi, że nowoczesne instytucje francuskie są świadomie tak urządzone, by uchylać się od odpowiedzialności, ze szczególnym naciskiem na to, jak sądownictwo i życie publiczne zrzucają winę na ustawy, zwierzchników i państwo. Dzieło kontynuuje szerszą krytykę niekompetencji obywatelskiej autora, badając prawo, zawody, rodzinę i obyczaje społeczne przez ostry, polemiczny pryzmat. Początek traktatu argumentuje, że Francuzi dążą do bycia nieodpowiedzialnymi, i najpierw bierze na cel idee i obyczaje prawne. Twierdzi, że od Rewolucji sędziowie zostali sprowadzeni do automatycznych stosowników ustaw, zrzucając z siebie odpowiedzialność moralną, w przeciwieństwie do dawnych francuskich magistratów, sędziów angielskich czy rzymskich pretorów, którzy kształtowali prawo i odczuwali jego ciężary. Przywołuje się argument Beccarii na rzecz ścisłego tekstualizmu, by pokazać, jak lęk przed „duchem prawa” również osłania sędziów przed winą. Autor broni sprzedaży urzędów sędziowskich za Ancien Régime (idąc za Monteskiuszem i La Beaumelle’em przeciw Wolterowi) jako paradoksalnej gwarancji niezależności i argumentuje, że Rewolucja wcieliła wymiar sprawiedliwości do władzy wykonawczej, czyniąc rząd prawdziwym sędzią. Następnie ilustruje upolitycznione orzekanie: wyrok sądu paryskiego skazujący kardynała Luçona, rzekomo oparty na zapewnieniach ministerstwa i zniekształconym cytacie, oraz Sąd Kasacyjny z 1906 roku w sprawie Dreyfusa, który miał odwrócić artykuł prawny, by uniknąć nowego sądu wojennego — tym samym zaspokajając władzę, a sprawę pozostawiając nierozstrzygniętą. Narracja poszerza się, by ukazać wkraczanie władzy wykonawczej i parlamentarnej, wpływy deputowanych i lokalnych „rządów” oraz echa Guizota i Poincarégo o niebezpieczeństwie polityki w sądach. W sumie początek ukazuje sądownictwo podwójnie osłonięte — literalizmem i posłuszeństwem — pozostawiając sprawiedliwość w rękach nieodpowiedzialnej władzy.
