... Et l'horreur des responsabilités (suite au Culte de l'incompétence)
Bu kitap hakkında
«… Et l’horreur des responsabilités (suite au Culte de l’incompétence)», Faguet’nin erken 20. yüzyılda yazılmış siyasi ve hukuki bir denemesidir. Modern Fransız kurumlarının sorumluluktan kaçınmak üzere bilinçli biçimde düzenlendiğini ileri sürer; yargının ve kamusal hayatın suçu yasalara, üstlere ve devlete nasıl yüklediğine özel vurgu yapar. Eser, yazarın yurttaşlık yetersizliğine dair daha geniş eleştirisini, hukuku, meslekleri, aileyi ve toplumsal âdetleri keskin, polemik bir mercekle inceleyerek sürdürür. Risalenin açılışı, Fransızların sorumsuz olmaya çalıştığını savunur ve önce hukuki fikirleri ve âdetleri hedef alır. Devrim’den beri yargıçların tüzüklerin otomatik uygulayıcılarına indirgenerek ahlaki sorumluluğu üzerinden attığını; hukukun yükünü hissederek onu şekillendiren eski Fransız yargıçları, İngiliz yargıçlar ya da Roma pretorlarından farklı olduğunu iddia eder. Beccaria’nın katı metincilik savunusu, «kanunun ruhu» korkusunun yargıçları suçlamadan nasıl koruduğunu göstermek üzere anılır. Yazar, Ancien Régime’de yargı makamlarının satışını (Montesquieu ve La Beaumelle’i Voltaire’e karşı izleyerek) paradoksal bir bağımsızlık güvencesi olarak savunur ve Devrim’in adaleti yürütmeye bağlayarak hükümeti gerçek yargıç kıldığını ileri sürer. Ardından siyasallaşmış yargılamayı örnekler: Paris mahkemesinin Kardinal Luçon’u mahkûm etmesi, iddiaya göre bakanlık teminatlarına ve çarpıtılmış bir alıntıya dayanır; Dreyfus davasında 1906 Yargıtayı’nın ise yeni bir divanıharbi önlemek için bir maddeyi tersine çevirdiği, böylece iktidarı yatıştırırken davayı çözümsüz bıraktığı söylenir. Anlatı, yürütmenin ve parlamentosunun müdahalesini, milletvekillerinin ve yerel «hükümetlerin» etkisini ve Guizot ile Poincaré’nin mahkemelerde siyaset tehlikesine dair yankılarını göstermek üzere genişler. Özetle başlangıç, yargıyı iki kat kalkanlı—lafzîlik ve itaatle—tasvir eder ve adaleti sorumsuz bir otoritenin eline bırakır.
